Það sem hefur kannski komið mér mest á óvart á ferðalögum mínum um Bandaríkin, er hvað þau eru nákvæmlega eins og í bíómyndunum. Það sem ég hélt að væri ýkt og stílfært virðist bara vera bandarískur veruleiki.
Það er magnað að koma til borga eins og New York og Washington. Þetta er í fyrsta sinn sem ég kem til þessara borga en ég þekki þær samt sem áður alveg ágætlega úr fjölmiðlum. Mér hefur því þótt það vera nauðsynlegt að sjá þessa staði sem maður er alltaf að sjá í bæði fréttum og bíómynd, svona eins og til að staðfesta fyrir sjálfum mér að þær séu raunverulegar en ekki bara enn ein leikmyndin. Og þær eru það. Minnismerkin og Hvíta húsið í Washington, leigubílarnir, slökkvibílarnir og háhýsin í New York. Kínahverfið. Allt eins og ég sá það fyrir mér. Það sem kannski kemur mér mest á óvart er hvað þessar stóru borgir eru litlar. Öll þessi merku kennileiti eru hlið við hlið.
Jæja, en nú hófst annar áfangi veg-ferðarinnar. Við yfirgáfum DC, fórum yfir fljótið og komum til Virginíu. Fyrsta stopp þar var Arlington kirkjugarðurinn. Arlington er hermannagrafreitur og þar standa hvítir legsteinar í röðum í hundruða þúsunda tali. Merkasta gröfin er væntanlega gröf JFK sem er frekar látlaus. Flatir steinar í jörðinni og við þá brennur eilífur eldur, gaslogi. Enn þann dag í dag fara fram 24 jarðarfarir að meðaltali á dag. Við sáum líkfylgd þar sem kista var dregin á líkvagni af hvítum hestum og síðan hváðu við skothvellirnir þrír þegar herinn heiðrar hinn látna. Og síðan fórum við út í sveit.
Við vorum búin að sirka út Fayetteville í North-Carolina sem heppilegan áfangastað fyrir næstu nótt en vildum ekki festa neitt. Bara sjá hvernig ferðin gengi. Og það gekk eftir. Við komum að Fayetteville um kvöldmatarleytið og skelltum okkur á Holiday Inn. Nóttin þar kostaði ekki nema rúma 70 dollara með morgunmat - og við erum 6!
Það er mjög auðvelt að keyra í Bandaríkjunum. Umferðarmenningin er svipuð og á kringlumýrarbrautinni. Almennt ekkert mjög hröð, engin regla á hægri og vinstri akreinum og jafnvel þó maður sé á hraðbraut þá eru afreinar hvort sem er til hægri eða vinstri. Slíkt náttúrulegar skapar aukna slysahættu umfram evrópskar hraðbrautir þar sem ávallt er farið af hægra megin og vinstri akreinin er einungis til hraðaksturs. En umferðir er mjög kurteis og óþvinguð, þó að sjálfsögðu séu fífl á vegunum í Bandaríkjunum eins og alls staðar annars staðar.
Ég er með kenningu. Ég held að ástæðan fyrir því að umferðin sé svona hljóðlát og virki svona afslöppuð í Bandaríkjunum sé fyrst og fremst vegna þess að fólk ekur um á miklu stærri og kraftmeiri bílum þar en annars staðar. Á meðan japanskir og evrópskir bílar eru á milli 75 og 120 hestöfl (með undanteknum að sjálfsögðu) þá eru flestar þær amerísku á milli 150 og 400 hestöfl. Það þýðir að þegar tekið er af stað, ekið upp brekkur og tekið framúr þarf ekki að vera að þenja vélarnar. Þær eru alltaf á tiltölulega hægum snúningi og þar af leiðandi virkar öll umferðin miklu hægari og afslappaðri.
Króm-Hjörturinn
Nýtt hraðamet var slegið nú um helgina í akstri þvert yfir Bandaríkin. Það var rallýökumaðurinn Alex Roy sem ók svokallaðan Cannonball Run kappakstur þvert yfir 13 fylki frá New York til Santa Monica í Californíu og bætti eldri met um meira en klukkustund sem var 32 klst. og 7 mínútur og er löngu orðið að goðsögn í Bandaríkjunum.
Ferðin var vel skipulögð fyrirfram með því að velja réttan tíma og rétta leið til þess að umferð á leiðinni yrði með sem minnstu móti. Síðan var ekið eftir hraðbrautum alla leiðina og reynt að lágmarka hættuna sem þessu uppátæki fylgir. Alex Roy hvetur fólk til þess að "reyna þetta ekki heima hjá sér". Þetta sé hættulegt og hefði geta orðið einhverjum sakleysum vegfaranda að bana á leiðinni. Alex Roy er líka einstaklega varfærinn ökumaður og hefur aðeins einu sinni fengið hraðasekt á síðastliðnum 5 árum. Svo vill hann náttúrulega eiga metið sitt áfram.
